Sultan Abdulhamid II and Leader Diplomacy

Abstract

While interstate relations were a matter between rulers, within the scope of the transition from a feudal state to a modern state, foreign ministries and diplomats began to play a leading role in this area. While the roles of diplomatic institutions and officials in the international arena have been increasingly important throughout history, some powerful political leaders have tended to act as chief diplomats. We can call this situation, where bureaucracy is not completely eliminated but rendered ineffective and unauthorized, and where the leader rather than diplomats is at the forefront in the international arena, as “Leader Diplomacy”. Sultan Abdulhamid II, who stands out as a notable ruler in the late Ottoman history, is among these leaders. Indeed, the Sultan not only acted as a decision-maker in determining and implementing the state’s foreign policy, but also acted as a chief diplomat. In this context, the factors that were effective in Abdulhamid II’s adoption of leader diplomacy, examples of leader diplomacy, and its positive/negative reflections constitute the research topics of this article.

Keywords

• Yakınçağ Osmanlı Tarihi

Files

Only the metadata of this record is published.

References

1. Armaoğlu, F. (1994). 19.yüzyıl siyasi tarihi (1789-1914). Türk Tarih Kurumu Yayınları.
2. Bostan, Z. (2019). Modern Osmanlı hariciyesinin inşası ve II. Abdülhamid dönemimde diplomasi [Doktora Tezi]. İstanbul Üniversitesi, İstanbul.
3. Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Başkanlığı Osmanlı Arşivi (BOA): A.)MKT.MHM.748/16; A.{DVNSNMH.d.9/314; A.}DVN.NMH.35/9; BEO. 818 / 61350; BEO. 846 / 63417; BEO.307/22967; BEO.337/25234; BOA.Y.A. HUS.206/76; C.HR.38/1896; DH.MKT. 2508/128; DH.MKT.1384/62; DH.MKT.2090/117; HR. SFR. 384 / 5; HR. SYS. 1705 / 9; HR. SYS. 1844 / 42; HR. TH.195 / 42; HR. TH.41 / 1; HR. TO. 133 / 46; HR.İD.390/32; HR.SFR. 3. 343/26; HR.SFR.3.343/64; HR.SYS. 1005/62; HR.SYS. 28/32; HR.SYS. 2947/31; HR.SYS.1621/51; HR.SYS.1741/20;
4. HR.SYS.2947/31; HR.SYS.405/8; HR.TO. 58/79; HR.TO.110/90; HR.TO.121/130; HR.TO.121/53; HR.TO.122/49; HR.TO.124/31; HR.TO.135/30; HR.TO.41/6; HR.TO.45/99; HR.TO.497/104; HR.TO.555/55; HR.TO.583/14; HR.TO.60/88; HR.TO.68/21; HR.TO.9/85; HR.TO.95/1; HR.TO115/139; İ. HR. 276 / 16810; İ.DH.1072/ 84112; İ.DH.1115/ 87202; İ.HR. 279 /17114; İ.HR.266/15951; İ.HR.266/15987; İ.HR.272/ 16387; İ.HR.276/ 16785; İ.HR.276/16816;
5. İ.HR.276/16848; İ.HR.278/ 17052; İ.HR.278/17069; İ.HR.279/ 17163; İ.HR.300/18982; İ.HR.337/ 21827; İ.HR.385/9; İ.HUS.57 / 39; İ.MTZ (05). 231/1127; İ.MTZ (05).25/1192; MB. İ. 48 / 150; Y. A. HUS. 169/147; Y. A. HUS. 175/22; Y. A. HUS. 216 / 61; Y. A. HUS. 231 / 11; Y. A. HUS. 260 / 43; Y. A. HUS. 344/46; Y. EE. 15 / 70; Y. PRK. BŞK. 14/32; Y. PRK. BŞK. 42 / 8; Y. PRK. BŞK.18/9; Y. PRK. EŞA 4 / 67; Y. PRK. EŞA 51 / 39; Y. PRK. EŞA. 11/104; Y. PRK. EŞA. 15/79; Y. PRK.
6. EŞA. 19/44; Y. PRK. EŞA. 21/ 76; Y. PRK. EŞA. 22 / 7; Y. PRK. EŞA. 22 /8; Y. PRK. EŞA. 25 / 28; Y. PRK. EŞA. 26 / 33; Y. PRK. EŞA. 28 / 23; Y. PRK. EŞA. 33 / 10; Y. PRK. EŞA. 51 / 67; Y. PRK. EŞA. 7 / 60; Y. PRK. EŞA.17 / 79; Y. PRK. EŞA.18/9; Y. PRK. EŞA.4/67; Y. PRK. EŞA.8/73; Y. PRK. HR. 2/14; Y. PRK. KOM. 8/68; Y. PRK.BŞK. 42/8; Y. PRK.EŞA 4/67; Y.A. HUS. 218 / 63; Y.A.HUS. 169/147; Y.A.HUS. 175/113; Y.A.HUS. 205/4;Y.A.HUS. 352/65; Y.A.HUS.169/147;
7. Y.A.HUS.171/78; Y.A.HUS.173/47; Y.A.HUS.180/103; Y.A.HUS.184/140; Y.A.HUS.187/49; Y.A.HUS.205/4; Y.A.HUS.218/40; Y.A.HUS.218/59; Y.A.HUS.228/56; Y.A.HUS.234/43; Y.A.HUS.236/108; Y.A.HUS.251/43; Y.A.HUS.335/57; Y.A.HUS.335/92; Y.A.HUS.371/63; Y.A.HUS.407/29; Y.A.HUS.407/66; Y.A.HUS.408/5; Y.A.HUS.412/5; Y.EE. 46/125; Y.EE.125/13; Y.EE.42/278;Y.EE.43/24;Y.EE.46 / 126; Y.EE.46/124; Y.EE.46/125;
8. Y.EE.84/136; Y.PRK. BŞK.11/48; Y.PRK. BŞK.9/11;Y.PRK. EŞA. 26 /13; Y.PRK. EŞA. 5/64; Y.PRK. HR. 31/6; Y.PRK. HR.13/52; Y.PRK. MYD.8/4; Y.PRK.ASK.109/65; Y.PRK.AZJ.25/98; Y.PRK.AZJ.31/95; Y.PRK.BŞK.13/20; Y.PRK.BŞK.14/32; Y.PRK.BŞK.30/106; Y.PRK.DFE.1/26; Y.PRK.EŞA. 24 / 80; Y.PRK.EŞA. 6/43; Y.PRK.EŞA.1/32; Y.PRK.EŞA.44/60; Y.PRK.EŞA.1/56; Y.PRK.EŞA.11/104; Y.PRK.EŞA.13/44; Y.PRK.EŞA.14/112; Y.PRK.EŞA.16/51; Y.PRK.EŞA.16/60;
9. Y.PRK.EŞA.17/79; Y.PRK.EŞA.18/84; Y.PRK.EŞA.19/106; Y.PRK.EŞA.19/11; Y.PRK.EŞA.19/11; Y.PRK.EŞA.19/94; Y.PRK.EŞA.21/23; Y.PRK.EŞA.22/7; Y.PRK.EŞA.23/49; Y.PRK.EŞA.24/29; Y.PRK.EŞA.24/80; Y.PRK.EŞA.27/33; Y.PRK.EŞA.28/27; Y.PRK.EŞA.3/69; Y.PRK.EŞA.36/106; Y.PRK.EŞA.4/110; Y.PRK.EŞA.4/14; Y.PRK.EŞA.4/67; Y.PRK.EŞA.4/88; Y.PRK.EŞA.44/60; Y.PRK.EŞA.5/64; Y.PRK.EŞA.6/48; Y.PRK.EŞA.7/60; Y.PRK.EŞA.8/73;
10. Y.PRK.EŞA41/33; Y.PRK.HR.1/42; Y.PRK.HR.13/68; Y.PRK.HR.2/87;Y.PRK.HR.22/9; Y.PRK.HR.31/6; Y.PRK.HR.5/75; Y.PRK.KOM.15/4; Y.PRK.TKM. 10 /54; Y.PRK.TKM.16/20; Y.PRK.TŞF.1/82; Y.PRK.TŞF.6/50.
11. Çakmak, A. (2020). Türk dışişleri teşkilatının gelişimi Hariciye Nezareti. Ötüken Yayınları.
12. Çorlu, S. M. (2015). Geçmiş zamanlar: II. Abdülhamid devri Osmanlı diplomasisi İstanbul ve Paris hatıraları. Türk Tarih Kurumu Yayınları.
13. Enginün, İ. (1994). Abdülhak Hâmid’in hatıraları. Dergâh Yayınları.
14. Erkan, D. (2011). II. Abdülhamid’in ilk Mâbeyn Ferîki Eğinli Said Paşa’nın hâtırâtı I-II (1876-1880). Bengi Yayınları.
15. Findley, C. (2011). Kalemiyeden Mülkiyeye Osmanlı memurlarının toplumsal tarihi (G. Ç. Güven, Çev.). Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
16. Findley, C. (2019). Osmanlı İmparatorluğunda bürokratik reform Babıâli 1789-1922 (E. Ertürk, Çev.). Alfa Tarih Yayınları.
17. Gökmen, O. (1999). Bir zamanlar hariciye: Eski bir diplomatın hatıraları 1. Kaptan Ofset.
18. Gör, E. (2019). Abdülhamid döneminde İstihbarat Mutlakıyetten Meşrutiyete İmparatorluğun haber alma faaliyetleri 1876-1909. Kitap Yayınevi.
19. İskit, T. (2018). Diplomasi tarihi, teorisi, kurumları ve uygulaması. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
20. Karacagil, Ö.K. (2014). II. Wilhelm’in Osmanlı İmparatorluğu’nu ziyareti ve mihmandarı Mehmed Şakir Paşa’nın günlüğü (1898). Türkiyat Mecmuası, 24(2), 73-97. https://doi.org/10.18345/tm.52503
21. Karadeniz, Y. (2017). Osmanlı ve İran’ın İngiliz paraleli Cemaleddin Esedâbadi. Gece Kitaplığı.
22. Karaosmanoğlu, Y.K. (1984). Zoraki diplomat. İletişim Yayınları.
23. Kırmızı, A. (2016). Abdülhamid’in valileri Osmanlı Vilayet İdaresi 1895-1908. Klasik Yayınları.
24. Koloğlu, O. (1987). Abdülhamid gerçeği. Gür Yayınları.
25. Köçen, M. (2019). Osmanlı hariciyesinde bir asker sefir: Hüseyin Hüsnü Paşa (1839-1916) [Yüksek Lisans Tezi]. Sivas Cumhuriyet Üniversitesi, Sivas.
26. Kul, N. (2019). Mutfak kimlik diplomasi Türkiye’de gastro diplomasi. Tün Kitap.
27. Morgenthau, H. (2017). Büyükelçi Morgenthau'nun Öyküsü (A.Tuygan. Çev.). Belge Yayınları.
28. Nuri, O. (2017). Bilinmeyen Abdülhamid Abdülhamid-i Sâni ve Devr-i Saltanatı Abdülhamid Abdülhamid’in husûsi ve siyasi Hayatı (Cilt 1-2). (Kocahanoğlu, O. S., Yay. haz.). Temel Yayınevi.
29. Olgun, S. (2020). Sırbistan Kralı Aleksandar'ın 1894 yılındaki İstanbul seyahati. Osmanlı Mirası Araştırmaları Dergisi, 7(18), 457-483. http://dx.doi.org/10.17822/omad.2020.167
30. Ortaylı, İ. (1981). II. Abdülhamit döneminde Osmanlı İmparatorluğu'nda Alman nüfuzu. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Yayınları.
31. Osmanoğlu, A. (1986). Babam Sultan Abdülhamid (Hatıralarım). Selçuk Yayınları.
32. Osmanoğlu, Ş. (2022). Babam Abdülhamid saray ve sürgün yılları. Timaş Yayınevi.
33. Öke, M. K. (2020). Saraydaki casus: Gizli belgelerle Abdülhamid devri ve İngiliz ajanı Yahudi Vambery. İrfan Yayıncılık.
34. Paker, E. C. (2001). Siyasi tarihimizde kırk yıllık hariciye hatıraları. Remzi Kitabevi.
35. Poggi, G. (2019). Modern devletin gelişimi: Sosyolojik bir yaklaşım (Ş. Kut, B.Toprak, Çev.). İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
36. Reşit, A. (2007). İmparatorluğun son döneminde gördüklerim yaptıklarım (1890-1922). (Nur, Ö. A., Yay. haz.) Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
37. Sander, O. (1993). Anka’nın yükselişi ve düşüşü: Osmanlı diplomasi tarihi üzerine bir deneme. İmge Kitabevi.
38. Sertoğlu, M. (2011). Mufassal Osmanlı Tarihi (Cilt: VI). Türk Tarih Kurumu Yayınları.
39. Setton, K. M.(2022). XVII. yüzyıl dünyasında Venedik, Avusturya ve Türkler (Arif. E, Çev.). Albaraka Yayınları.
40. Sırrı, Ö. H. (2007). Sultan Abdülhamit devri hatıraları ve saray idaresi. Dergah Yayınları.
41. Söylemezoğlu, G. K. (1949). Hariciye hizmetinde otuz sene. Saka Matbaası.
42. Söylemezoğlu, G. K. (1957). Siyasi dağarcığım. Ekicigil Matbaası.
43. Şakir, Z. (2018). Sultan Hamid'in son günleri. Akıl Fikir Yayınları.
44. Şeref, A. (1996). II. Meşrutiyet olayları (1908-1909). (Bayram. K., Mehmet A.Ü, Yay. haz.). Türk Tarih Kurumu Yayınları.
45. Tahsin Paşa. (2018.) Sultan Abdülhamid’in sırdaşı (Emre, T, Yay. haz.). Yakın Plan Yayınları.
46. Tuncer, H. (1995). Eski ve yeni diplomasi. Ümit Yayıncılık
47. Turan, N. S. (2018). İmparatorluk ve diplomasi: Osmanlı diplomasisinin izinde. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
48. Yalçınkaya, M. A., Kurtaran, U. (Yay. haz.). (2018). Osmanlı diplomasi tarihi kurumları ve tatbiki. Altınordu Yayınları.
49. Yasamee, F. A.K. (2020). Abdülhamid’in dış politikası Düvel-i Muazzama karşısında Osmanlı 1788-1888 (Yusuf, S.İ. Çev.). Kronik Yayınları.
50. Yuca, İ. S., Kara, H. (Yay. haz.). (2019). Tanzimattan günümüze olaylar ve kişiler ekseninde Türk hariciyesi. Kitabevi Yayınları.

Cite this publication

@article{bulbul2024sultan,
  author = {B{\"u}lb{\"u}l, Furkan},
  title = {{Sultan Abdulhamid II and Leader Diplomacy}},
  journal = {Hacettepe University Journal of the Faculty of Letters},
  volume = {42},
  number = {1},
  pages = {203--220},
  publisher = {Hacettepe {\"U}niversitesi},
  year = {2024},
  issn = {1301-5737},
  doi = {10.32600/huefd.1613945},
  url = {https://hacettepe.hbtech.com.tr/en/publication/sultan-ii-abdulhamid-ve-lider-diplomasisi},
  language = {tr},
  keywords = {Yak{\i}n{\c{c}}a{\u{g}} Osmanl{\i} Tarihi},
  abstract = {While interstate relations were a matter between rulers, within the scope of the transition from a feudal state to a modern state, foreign ministries and diplomats began to play a leading role in this area. While the roles of diplomatic institutions and officials in the international arena have been increasingly important throughout history, some powerful political leaders have tended to act as chief diplomats. We can call this situation, where bureaucracy is not completely eliminated but rendered ineffective and unauthorized, and where the leader rather than diplomats is at the forefront in the international arena, as ``Leader Diplomacy''. Sultan Abdulhamid II, who stands out as a notable ruler in the late Ottoman history, is among these leaders. Indeed, the Sultan not only acted as a decision-maker in determining and implementing the state's foreign policy, but also acted as a chief diplomat. In this context, the factors that were effective in Abdulhamid II's adoption of leader diplomacy, examples of leader diplomacy, and its positive/negative reflections constitute the research topics of this article.},
  affiliation = {HACETTEPE {\"U}N{\.I}VERS{\.I}TES{\.I}}
}

TY  - JOUR
AU  - Bülbül, Furkan
TI  - Sultan Abdulhamid II and Leader Diplomacy
T2  - Hacettepe University Journal of the Faculty of Letters
VL  - 42
IS  - 1
PY  - 2024
SP  - 203
EP  - 220
PB  - Hacettepe Üniversitesi
SN  - 1301-5737
DO  - 10.32600/huefd.1613945
UR  - https://hacettepe.hbtech.com.tr/en/publication/sultan-ii-abdulhamid-ve-lider-diplomasisi
AB  - While interstate relations were a matter between rulers, within the scope of the transition from a feudal state to a modern state, foreign ministries and diplomats began to play a leading role in this area. While the roles of diplomatic institutions and officials in the international arena have been increasingly important throughout history, some powerful political leaders have tended to act as chief diplomats. We can call this situation, where bureaucracy is not completely eliminated but rendered ineffective and unauthorized, and where the leader rather than diplomats is at the forefront in the international arena, as “Leader Diplomacy”. Sultan Abdulhamid II, who stands out as a notable ruler in the late Ottoman history, is among these leaders. Indeed, the Sultan not only acted as a decision-maker in determining and implementing the state’s foreign policy, but also acted as a chief diplomat. In this context, the factors that were effective in Abdulhamid II’s adoption of leader diplomacy, examples of leader diplomacy, and its positive/negative reflections constitute the research topics of this article.
KW  - Yakınçağ Osmanlı Tarihi
LA  - tr
AD  - HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ
ER  -